Η ομελέτα αυτή έχει αρκετά υλικά, τα οποία την κάνουν να είναι πολύ νόστιμη, και παράλληλα αρκετά χορταστική. Ακολουθεί την ίδια φιλοσοφία με αυτήν με τα φρέσκα κρεμμυδάκια, και είναι πολύ εύκολη να την φτιάξετε, αλλά πάμε να δούμε την αναλυτική συνταγή.
Σήμερα θα μιλήσουμε για ομελέτες. Σε αυτό και στα άλλα 4 άρθρα που ακολουθούνε, καθώς και στο αντίστοιχο βιντεάκι τους, σας φτιάχνουμε 5 ομελέτες που πιστεύω πως θα λατρέψετε. Ξεκινάμε με την πρώτη, και για μένα πιο κλασσική από τα χεράκια της μαμάς μου, που είναι αυτή με το φρέσκο κρεμμυδάκι. Νομίζω πως είναι και μια από τις δικές της αγαπημένες ομελέτες, γιατί πρέπει να είναι αυτή που έχω φάει περισσότερο από όλες στη ζωή μου. Έχει ελάχιστα υλικά, αλλά δεν στερείται γεύσης, απεναντίας, είναι πάρα πολύ νόστιμη, και πιστεύω πως θα σας αρέσει πολύ. Πάμε να την δούμε.
Δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα ποντιακά ωτία (αυτάκια) από ένα βίντεο με ζύμες, τουλάχιστον για εμένα που έχω ποντιακές ρίζες, και έχω μεγαλώσει τρώγοντας τα. Πρόκειται για μια ελαφρώς γλυκιά ζύμη, που τηγανίζεται, και τρώγεται σκέτη, ή με την προσθήκη ζάχαρης, μελιού κλπ. Στη δική μου οικογένεια τα τρώγαμε αρκετά συχνά, καθώς τα έφτιαχνε η αγαπημένη μου θεία Σοφία σε κάθε ευκαιρία, αλλά μεγαλώνοντας έμαθα ότι σαν έδεσμα το κερνούσαν πολύ σε γάμους, βαφτίσεις και άλλες γιορτές. Σε κάθε περίπτωση, είναι πάρα πολύ νόστιμα, και πρέπει οπωσδήποτε να τα δοκιμάσατε. Η συγκεκριμένη συνταγή βγάζει σίγουρα πάνω από 100 κομμάτια, οπότε αν θέλετε μπορείτε να κάνετε την μισή ποσότητα. Πάμε να δούμε την αναλυτική συνταγή.
Αν και μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τη ζύμη που σας έδειξα νωρίτερα, είτε για τα πεϊνιρλί, είτε για τα πιροσκί, για να φτιάξετε τη δική σας σπιτική πίτσα, σας έχω κάτι ακόμα γρηγορότερο. Μια πίτσα χωρίς ζύμωμα, που φτιάχνεται σε ελάχιστο χρόνο. Δημιουργούμε έναν πολύ χαλαρό χυλό, τον οποίο στη συνέχεια τον ρίχνουμε σε ένα μεγάλο ταψί, και τον απλώνουμε με ένα κουτάλι. Ρίχνουμε από πάνω ότι υλικά θέλουμε, και έτοιμη! Πάμε να δούμε την συνταγή μας!
Η μαμά μου φτιάχνει υπέροχες λαλαγγίτες. Είναι σαν μικρές τηγανίτες, που συνήθως τρώγονται γλυκές, με την προσθήκη ζάχαρης ή μελιού. Τουλάχιστον έτσι τις τρώγαμε εμείς μια ζωή, μέχρι που μια μέρα η μαμά μου έκανε μια αλμυρή εκδοχή τους, όπου είναι γεμιστές με φέτα. Πιστέψτε με, πρέπει να τις δοκιμάσετε! Είναι ότι πρέπει για ένα Κυριακάτικο πρωινό στο σπίτι, όπου είστε πιο χαλαροί και έχετε περισσότερο χρόνο. Και μια φορά στις τόσες, δεν πειράζει να φάμε κάτι τηγανιτό, οπότε μην το σκέφτεστε καν! Πάμε να δούμε την συνταγή και για τις δύο εκδοχές, και να δείτε πόσο εύκολο είναι να τις διαφοροποιήσετε, και να κάνετε όποια εκδοχή από τις δύο προτιμάτε, ή ακόμα καλύτερα, και τις δύο.
