Νομίζω ότι πιο κλασσική μαμαδίστικη συνταγή για γλυκό από τον σιμιγδαλένιο χαλβά, δεν είναι εύκολο να βρούμε. Αν και η συνταγή είναι γνωστή σε όλους, σπάνια θα δοκιμάσω χαλβά και θα τον βρω νόστιμο. Είναι εν μέρει το γεγονός ότι δεν μου αρέσει να τον τρώω κρύο, όπως σερβίρεται συνήθως σε μαγαζιά, και όπως τον τρώνε οι περισσότεροι, αλλά είναι κι ότι η μαμά μου τον καβουρδίζει πολύ περισσότερο, μέχρι να πάρει ένα όμορφο χρυσαφένιο χρώμα, που θα του δώσει και την αντίστοιχη γεύση που λείπει στους περισσότερους. Τόσο απλός, κι όμως αν δεν γίνει σωστά, το αποτέλεσμα έχει τελείως διαφορετική γεύση. Τρώγεται ζεστός ή κρύος, με κανέλα ή χωρίς. Σας προτείνω να τον δοκιμάσετε οπωσδήποτε ζεστό, με μπόλικη κανελίτσα από πάνω, και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δεν θα θέλετε να τον ξαναφάτε κρύο. Πάμε να δούμε την συνταγή.
